Schloß Schönbrunn en Schloß Belvedere

Beste vrienden en volgers,

Het is vandaag een druk programma dat in het teken staat van ‘nicht aus zu lassen’. Wie Wenen verlaat zonder iets gezien te hebben van de imperiale pracht en praal, nou die spoort niet.

Schönbrunn is sinds eeuwen het zomerpaleis van de keizers van het grote Habsburgse Rijk.

Het begon als een keizerlijke jachthut voor in het jachtseizoen, maar het is nu een parel in de barokke kroon van Wenen.

Alleen al het voorplein schat ik op een hectare of acht. Genoeg ruimte voor een grote menigte Duitsers, Oostenrijkers, Kroaten, Engelsen, Chinezen, Japanners, Indiers en ga maar een tijdje door. Allemaal willen - en zullen ze - overdonderd worden door de pracht, praal en grandeur van het paleis.

Als gelukkige bezitter van de Vienna Pass (te boeken via internet) arriveren we geriefelijk per Hop-on Hop-off bus, en mogen buiten de rij inchecken voor de Grand Tour. We worden ingedeeld in een tijdslot dat over ruim een uur begint, zodat we eerst kunnen ante-chambreren in de tuin, ofwel ante-gardineren zogezegd. De achtertuin is redelijk wat groter dan het voorplein, en we moeten opletten dat we niet verdwalen en de Grand Tour zonder ons begint.   

Als het uur geslagen heeft, mogen we gewapend met Ton-Gerät door de prive vertrekken van Kaiser Franz Joseph schuifelen, en die van zijn gemaal Kaiserin Sisi. Allemaal redelijk spartaans voor keizerlijke begrippen. Maar toch lustig gemeubileerd met authentiek Rococo meubilair.

Franz Joseph heeft achtenzestig jaar geregeerd, tot in de eerste wereldoorlog. Hij nam zijn taak als bestuurder serieus en was een harde werker.

Hij heeft de ineenstorting van het Keizerrijk niet zelf hoeven mee te maken. Dat deed zijn opvolger Karl I een paar jaar later. Die overleed in ballingschap op Madeira.

De statievertrekken en de gigantische balzaal zijn van een verpletterende rijkdom. En de vertrekken met de chinoiserie-decoraties die in de tijd van keizerin Maria Theresia zo in de mode waren. Ze zijn nog steeds begerenswaardig. De Maria Theresia Thaler is een groot zilveren geldstuk dat indertijd een hoofdrol speelde bij betalingen in het Europese handelsverkeer. Tot in de moderne tijd is dit met name in het midden-oosten zo gebleven. 

Nageslagen thalers rouleerden tot diep in de twintigste eeuwse betalingsverkeer. Niet te bevatten voor mensen die alleen maar betalen met hun smart-phone.

We komen ook door de kleine muziekzaal, waar naar verluidt de jonge Mozart na een succesvol concert gezellig bij keizerin Maria Theresia op schoot klom.

Daarna wandelen we door de tuinen naar de Gloriette, een elegant paviljoen bovenop een heuvel met prachtig uitzicht op het paleis. Men serveert hier Sachertorte en de bekende Mohr-im-Hemd. Die wordt mij bijna te machtig, maar uiteindelijk ben ik de winnaar. Ik wil niet thuis in mijn hemd staan.

We nemen ook nog een kijkje bij het prive treinstation van de keizer, net buiten de paleismuren. Ontworpen door Otto Wagner, een zeer gewaardeerd architect alhier. Het is helaas gesloten. Maar waar de keizer er niet is, verliest men zijn recht.

Op naar het Belvedere, weer een elegant barok paleis, dat in bezit was van prins Eugenius van Savoye, een bekend en succesvol veldheer in zijn tijd.

Trouwe volgers van het Nieuwjaarsconcert op TV zullen het interieur herkennen als de plek waar de balletten opgenomen zijn die de walsen van Strauss begeleiden. Wij zijn hier voor de ongeevenaarde collectie Gustav Klimt schilderijen, ingebed in een weelderige laag van comtemporaire kunstenaars.

Het uitzicht vanaf het Belvedere op de binnenstad van Wenen is wereldberoemd, en bovendien vastgelegd in een schilderdij door de beroemde Canaletto. Mij vallen vooral de vele bouwkranen op.

‘s Avonds gaan we naar het plein voor de opera en mengen  ons onder het publiek, dat het werk wat vanavond wordt opgevoerd via een megascherm kan volgen. Ariadne in Naxos van Richard Strauss.

Gezellig.