KL1848 VIE --> AMS 19:55 hr

Beste vrienden en volgers, hier volgt nog het beloofde addendum:

Na het zondagse uitslapen, en daarna inpakken en uitchecken, hebben we nog bijna een hele dag om stuk te slaan in Wenen. We laten onze rolkoffers achter bij de balie van ons Ursulinen klooster in de Johannesgasse en flaneren de stad in. Een fris windje en een zonnetje, het lijkt wel voorjaar.

Op de Karlsplatz bekijken we nog een tweetal pre-Jugendstil paviljoentjes van Otto Wagner, en gaan vervolgens op zoek naar de Beethoven friezen.

Dit behoeft natuurlijk enige uitleg. De Secession was tegen het eind van de negentiende eeuw een beweging van Weense kunstenaars, die regelmatig gezamenlijk een expositie organiseerden in het Secession Building. Van buiten een beeldig gebouwtje met een gouden bolletje erop.

De exhibitie van 1902 was gewijd aan Beethoven,en de hoofdmoot was een groot polychroom beeld van Beethoven door Max Klinger. Dat beeld is allang vergeten, maar, het fries dat Gustav Klimt maakte voor de tentoonstelling is van eeuwige waarde. Het verbeeldt de zoektocht van de mens naar het diepe geluk. De tocht voert langs hebzucht, verdriet en onmatigheid naar poezie en uiteindelijk grote kunst. Mooie dingen maken je gelukkig dus. Vind ik ook. Blijft de vraag: wat is mooi. Nou, deze fries is mooi. Eigenlijk bedoeld om niet te bewaren na de exhibitie, was er iemand die er geld voor bood, en het meenam. Dat was een hele operatie, want het is een enorme wandschildering die twee keer het hoekje om gaat. Zoek het eens op op internet, want een klein fotootje doet het geen recht.

Vlakbij de Karlsplatz is ook het beroemde gebouw van de Musikverein, waarvandaan de Nieuwjaarsconcerten over de hele wereld worden uitgezonden. Zoals verwacht is ie dicht op zondag, maar we willen ‘m alleen even op het netvlies hebben. Volgens het kalendarium is september nogal uitverkocht trouwens. 

We treffen een oude dame met een fiets, die ons wel wat wil vertellen over de Musikverein. Ze is een grote fan van zanger Jonas Kaufmann en rust niet voordat ze zijn foto kan laten zien in een lijvig boekwerk met alle Weense muzieksterren van het jaar. We babbelen geruime tijd gezellig over muziek, het muziekleven in Wenen, en het leven in het algemeen. Tot ze weer op haar fiets stapt en vrolijk groetend wegfietst. Ze moet in beweging blijven vanwege haar reuma.

Zelf nemen we een kijkje bij de Karlskirche, een prettig allegaartje van stijlen, met zelfs twee flankerende Trajanus zuilen, en wandelen weer de binnenstad in. Am Hof aangekomen is het een drukte van belang. De Feurerwehr van Wien houdt hier een open dag. Men is met groot materieel uitgerukt. Geselecteerde lieden uit het publiek getracteerd op een hoogteritje in de brandladders, het Prater is er niets bij.

Ook is er een bordkartonnen huis, dat in de fik wordt gestoken en vervolgens met behulp van een heuse stoomspuit weer geblust. De oudjes doen het nog best, het huis wordt bijna weggespoten! Ondertussen worden de belendende percelen natgehouden. Niets van waar, maar het typt zo lekker weg.

Aan alles komt een eind, zo ook aan een heerlijk weekje Wenen. We rammelen met onze rolkoffertjes weer langs het beroemde beeld van Johann Strauss in het Stadtpark, stappen op de trein naar Flughafen Wien, en zijn voor we het weten weer thuis.

                                         Auf Wienerschnitzel!